Zondag 7 februari 2010
Caleta Darde, East Coast of Canal Smyth, W. Isla Hose, Chili
Position: S 52*28'65 / W 73*35,25'
Vandaag was het bar en boos weer. De hele nacht werd ik al steeds opgeschrikt door de valwinden in Puerto Tamar die de boot heen en weer zwiepten en deden kreunen.
Ik ben er om 01.30 uur nog uitgegaan om te kijken of het anker het wel hield.
In de morgen besloot Piet om toch te vertrekken. Eerst werden we nog opgehouden door een paar buien met felle windstoten. Tussen de buien leek het wel te gaan met de wind.
We moesten een berucht stuk water over: uit het einde van Straat Magallanes die open naar de Stille Zuidzee ligt en vandaar het kanaal Smyth in. Wij vertrokken om 8.30 uur. Er stonden inderdaad twee tot drie meter hoge golven. Gelukkig hadden wij de stroom mee en zeilden eindelijk weer eens zonder motor met een dubbel gereefd grootzeil en later met de fok erbij met een vaart van wel tien knopen het kanaal Smyth in. Daar nam de wind steeds verder toe en de ene felle hagel en regenbui volgde de andere op. Af en toe 36 knopen wind !
Uiteindelijk zijn wij om 14.00 uur een beschutte ankerbaai ingedoken. Deze lag aan lagerwal met een heel nauwe ingang. Op het moment dat wij de opening zochten barstte de zoveelste bui los. Toch even spannend of alles wel goed zou gaan. In de baai is het erg beschut en laten wij nu bui na bui over de boot gieren terwijl de dieselkachel ons weer heerlijk opwarmt.
Want de wind was erg koud en handen en voeten waren steenkoud geworden.
De zweden met de boot “Blue Dame” kwamen anderhalf uur later ook in deze baai voor anker liggen. Jan & Monika hebben wij vanaf Buenos Aires regelmatig ontmoet. Zij volgen dezelfde route als wij.
Wednesday, February 24, 2010
Puerto Tamar
Zaterdag 6 februari 2010
Puerto Tamar, Estrecho de Magallanes, Peninsula Tamar
Position: S 52*55,56 / W 73*46,05
Vandaag voor het eerst sinds 16 januari weer een paar uren kunnen zeilen zonder dat de motor bijstond. Voor de wind door de Straat van Magallanes. Dit is uitzonderlijk want deze straat is berucht om de noordwest tegenwind en nu hadden wij zuidoosten wind in de rug. Helaas na enkele uren moest de motor er weer bij om enige voortgang te boeken. Zo hebben wij vandaag toch 70 mijlen in 12 uur afgelegd. Zoals gebruikelijk hier ging het vanmiddag weer regenen en dat doet het nog steeds. Inmiddels liggen wij hier op de ankerplek te schudden van de gierende wind. Toen wij aankwamen werden wij verwelkomd door vijf buitelende dolfijnen die ons een halfuur tot de ankerplaats begeleidden. Dat heb ik vaker meegemaakt zo’n ontvangstcomite.
Ik lees nu het beroemde boek van de bergbeklimmer/zeiler Bill Tillman: “Mischief in Patagonië”. In 1954 zeilde hij met een loodskotter en bemanning in deze wateren met als doel de ijskap over te steken. Er is hier een plaats naar hem genoemd. Zo leuk om te lezen over dezelfde wateren waar wij nu in rondvaren. Wat is er in die vijftig jaren veel veranderd. Toen was het navigeren zo moeilijk. Wij beschikken over een betrouwbare motor, elektronische kaarten, een nauwkeurige beschrijving in een pilotboek, radar en een stuurautomaat waardoor wij in de beschutting van een overkapping alles voorbij zien glijden. Toen met de hand sturend , vaak zonder motor, zonder gedetailleerde informatie door deze moeilijke met rotsen bezaaide kanalen hun weg zoekend.
Gisteren bij Isla Carlos veel walvissen gezien. Geprobeerd te fotograferen en is maar gedeeltelijk gelukt. Isla Carlos is het enige maritieme natural park van Chili.
Puerto Tamar, Estrecho de Magallanes, Peninsula Tamar
Position: S 52*55,56 / W 73*46,05
Vandaag voor het eerst sinds 16 januari weer een paar uren kunnen zeilen zonder dat de motor bijstond. Voor de wind door de Straat van Magallanes. Dit is uitzonderlijk want deze straat is berucht om de noordwest tegenwind en nu hadden wij zuidoosten wind in de rug. Helaas na enkele uren moest de motor er weer bij om enige voortgang te boeken. Zo hebben wij vandaag toch 70 mijlen in 12 uur afgelegd. Zoals gebruikelijk hier ging het vanmiddag weer regenen en dat doet het nog steeds. Inmiddels liggen wij hier op de ankerplek te schudden van de gierende wind. Toen wij aankwamen werden wij verwelkomd door vijf buitelende dolfijnen die ons een halfuur tot de ankerplaats begeleidden. Dat heb ik vaker meegemaakt zo’n ontvangstcomite.
Ik lees nu het beroemde boek van de bergbeklimmer/zeiler Bill Tillman: “Mischief in Patagonië”. In 1954 zeilde hij met een loodskotter en bemanning in deze wateren met als doel de ijskap over te steken. Er is hier een plaats naar hem genoemd. Zo leuk om te lezen over dezelfde wateren waar wij nu in rondvaren. Wat is er in die vijftig jaren veel veranderd. Toen was het navigeren zo moeilijk. Wij beschikken over een betrouwbare motor, elektronische kaarten, een nauwkeurige beschrijving in een pilotboek, radar en een stuurautomaat waardoor wij in de beschutting van een overkapping alles voorbij zien glijden. Toen met de hand sturend , vaak zonder motor, zonder gedetailleerde informatie door deze moeilijke met rotsen bezaaide kanalen hun weg zoekend.
Gisteren bij Isla Carlos veel walvissen gezien. Geprobeerd te fotograferen en is maar gedeeltelijk gelukt. Isla Carlos is het enige maritieme natural park van Chili.
Caleta Brecknock
Dinsdag 2 februari 2010.
Caleta Brecknock, Tierra del Fuego, Sena Ocasion, Peninsula Brecknock.
Position: 54*32,7 S / 71*54,55 W
Vanmorgen om 8.30 uur vertrokken vanuit Caleta Silva. Vandaag hebben wij een lange bochtige route tussen veel eilanden afgelegd . Hemelsbreed was het maar 45 mijl maar door alle bochten hebben we 57 mijlen gemotord. Eerst was er lange tijd totaal geen wind en later met buien steeds wind op de kop en soms hard ook. Een keer weer 35 knopen.
We kwamen nog een Chileens oorlogsschip tegen die ons opriep aan welke kant wij dachten te passeren (red tot red of green to green) en al onze gegevens wilde weten. Voor de verandering sprak de man aan de lijn goed engels en hoefde ik mij niet uit te putten met mijn gebrekkige Spaans. Omdat dit motoren vrij lang duurde heb ik mijn boek uit kunnen lezen.
Het gaat over Indonesië en is een liefdesverhaal. Titel: “Liefste, mijn liefste”geschreven door Ivan Wolffers. Mede door dit boek heb ik zin om een tijdje in Indonesië rond te reizen.
De hele dag was het weer zwaar bewolkt met regenbuien. Het is al weer een tijdje geleden dat wij de zon hebben gezien. Hier in Patagonië blijkt het zomers erg veel te regenen.
Om 19.00 uur hebben wij geankerd temidden van hoge grijze granieten bergwanden vlakbij een waterval. Weer met twee lijnen aan de bomen op de wal.
In de avond ben ik begonnen aan een nieuw dik boek: “Verblindend licht”van Paul Theroux.
Toen wij gisteren uit Caleta Beaulieu vertrokken lag er een heel groot ijsveld voor de gletsjer die tot in het water reikt. Toen is Piet in de bijboot nog een paar foto’s gaan maken van de boot met de gletsjerop de achtergrond.
Caleta Brecknock, Tierra del Fuego, Sena Ocasion, Peninsula Brecknock.
Position: 54*32,7 S / 71*54,55 W
Vanmorgen om 8.30 uur vertrokken vanuit Caleta Silva. Vandaag hebben wij een lange bochtige route tussen veel eilanden afgelegd . Hemelsbreed was het maar 45 mijl maar door alle bochten hebben we 57 mijlen gemotord. Eerst was er lange tijd totaal geen wind en later met buien steeds wind op de kop en soms hard ook. Een keer weer 35 knopen.
We kwamen nog een Chileens oorlogsschip tegen die ons opriep aan welke kant wij dachten te passeren (red tot red of green to green) en al onze gegevens wilde weten. Voor de verandering sprak de man aan de lijn goed engels en hoefde ik mij niet uit te putten met mijn gebrekkige Spaans. Omdat dit motoren vrij lang duurde heb ik mijn boek uit kunnen lezen.
Het gaat over Indonesië en is een liefdesverhaal. Titel: “Liefste, mijn liefste”geschreven door Ivan Wolffers. Mede door dit boek heb ik zin om een tijdje in Indonesië rond te reizen.
De hele dag was het weer zwaar bewolkt met regenbuien. Het is al weer een tijdje geleden dat wij de zon hebben gezien. Hier in Patagonië blijkt het zomers erg veel te regenen.
Om 19.00 uur hebben wij geankerd temidden van hoge grijze granieten bergwanden vlakbij een waterval. Weer met twee lijnen aan de bomen op de wal.
In de avond ben ik begonnen aan een nieuw dik boek: “Verblindend licht”van Paul Theroux.
Toen wij gisteren uit Caleta Beaulieu vertrokken lag er een heel groot ijsveld voor de gletsjer die tot in het water reikt. Toen is Piet in de bijboot nog een paar foto’s gaan maken van de boot met de gletsjerop de achtergrond.
Puerto Williams
Vrijdag 29 januari 2010
Puerto Williams, Club Naval de Yates Micalvi, Chili.
Position: S 54*56.11 / W 67*37.00
Vanmorgen om 7.15 uur vertrokken uit Puerto Williams.
Het mailen gisteren na de middag bleek onmogelijk. De internetverbinding was verbroken.
Het internetcafe is gevestigd in een soort schuurtje naast een winkeltje in levensmiddelen dat de weidse naam “supermarkt”voert.
Ook het restaurant op het gezonken marineschip waartegen wij afgemeerd lagen was gesloten.
Piet heeft toen heerlijke hamburgers gemaakt. Dit zwaar verwaarloosde wrakkige schip bleek de yachtclub met de chique naam “Club Naval de Yates Mivalvi” te herbergen.
Gistermiddag hebben wij de “Zarpe” van de Armada de Chile gekregen.
De “Zarpe”is een document dat toegang geeft tot het bevaren van de Chileense wateren.
Hierin staat beschreven welke route gevolgd moet worden en de data waarop je op welke locaties geacht wordt te zijn. Deze planning moet je zelf opstellen en aan de Armada ter goedkeuring voorleggen. Volgens onze planning zouden we er acht weken over doen en op 26 maart in Valdivia aankomen.
Veel vaarwegen zijn voor niet ingezetenen van Chili verboden.
Elke dag worden wij geacht ons om 8.00 uur en om 20.00 uur via de marifoon of en kortegolfzender of via internet te melden bij de Armada met opgave van positie en reisdoel voor die dag. Ook de geschatte aankomsttijd moet opgegeven worden. Op diverse plaatsen langs de route zijn bemande wachtposten die je tussentijds ook nog oproepen als ze je zien varen. Ook wordt genoteerd dat wij 700 liter diesel aan boord hebben goed voor een duizend zeemijlen motoren en 200 liter water. Omdat wij een watermaker aan boord hebben is de hoeveelheid water aan boord beperkt en beslist niet voldoende voor twee man en een periode van twee maanden. Water kunnen we altijd bij riviertjes aanvullen.
Er is een dorp onderweg, Porto Eden, waar diesel ingeslagen kan worden.
Veel zeilers vertelden ons allerlei indianenverhalen over de bureaucratie, willekeur en langdurigheid van de procedures voor Chili. Onze ervaringen waren uiterst positief.
De heren van de Armada waren erg vriendelijk en behulpzaam.
Wij hebben de hele dag gezeild en tegelijkertijd gemotord, want de wind kwam uit het westen en stond recht op onze vaarroute door het Beagle Kanaal.
Puerto Williams, Club Naval de Yates Micalvi, Chili.
Position: S 54*56.11 / W 67*37.00
Vanmorgen om 7.15 uur vertrokken uit Puerto Williams.
Het mailen gisteren na de middag bleek onmogelijk. De internetverbinding was verbroken.
Het internetcafe is gevestigd in een soort schuurtje naast een winkeltje in levensmiddelen dat de weidse naam “supermarkt”voert.
Ook het restaurant op het gezonken marineschip waartegen wij afgemeerd lagen was gesloten.
Piet heeft toen heerlijke hamburgers gemaakt. Dit zwaar verwaarloosde wrakkige schip bleek de yachtclub met de chique naam “Club Naval de Yates Mivalvi” te herbergen.
Gistermiddag hebben wij de “Zarpe” van de Armada de Chile gekregen.
De “Zarpe”is een document dat toegang geeft tot het bevaren van de Chileense wateren.
Hierin staat beschreven welke route gevolgd moet worden en de data waarop je op welke locaties geacht wordt te zijn. Deze planning moet je zelf opstellen en aan de Armada ter goedkeuring voorleggen. Volgens onze planning zouden we er acht weken over doen en op 26 maart in Valdivia aankomen.
Veel vaarwegen zijn voor niet ingezetenen van Chili verboden.
Elke dag worden wij geacht ons om 8.00 uur en om 20.00 uur via de marifoon of en kortegolfzender of via internet te melden bij de Armada met opgave van positie en reisdoel voor die dag. Ook de geschatte aankomsttijd moet opgegeven worden. Op diverse plaatsen langs de route zijn bemande wachtposten die je tussentijds ook nog oproepen als ze je zien varen. Ook wordt genoteerd dat wij 700 liter diesel aan boord hebben goed voor een duizend zeemijlen motoren en 200 liter water. Omdat wij een watermaker aan boord hebben is de hoeveelheid water aan boord beperkt en beslist niet voldoende voor twee man en een periode van twee maanden. Water kunnen we altijd bij riviertjes aanvullen.
Er is een dorp onderweg, Porto Eden, waar diesel ingeslagen kan worden.
Veel zeilers vertelden ons allerlei indianenverhalen over de bureaucratie, willekeur en langdurigheid van de procedures voor Chili. Onze ervaringen waren uiterst positief.
De heren van de Armada waren erg vriendelijk en behulpzaam.
Wij hebben de hele dag gezeild en tegelijkertijd gemotord, want de wind kwam uit het westen en stond recht op onze vaarroute door het Beagle Kanaal.
Subscribe to:
Posts (Atom)